Cho­roba poz­wa­la poz­nać słodycz zdro­wia, zło - dob­ra, głód - sy­tości, zmęcze­nie - wypoczynku.

Dreszczę przeszywają me ciało. 

Nos nie zamierza oddychać, a uszy nie słuchają. 

Nawet głowa nie myśli. 

I co można z tym zrobić? 

W poniedziałek szkoła, a myśli rozbiegane są wszędzie. 

Nie jestem w stanie zmusić swojego ciała do pracy. 

Jestem przerażona. 

Ocenianiem, sprawdzaniem, spojrzeniem. 

A za plecami pojawia się wielka chmura. 

Która co i raz wybucha gniewem i płaczem. 

Dopada mnie jesień.