poniedziałek, 3 września 2012

Kto nie przeszedł przez szkołę bólu, jest jak analfabeta przed księgą życia.

Stało się, właśnie dziś przekroczyliśmy szkolne mury. Zrobiłam to co musiałam, byłam tam gdzie mi kazali. Zobaczyłam roześmiane mordki i błyszczące oczy najmłodszych dzieci. Też chciałabym traktować to z taką radością. A moja klasa? Jak zawszę taka sama, może trochę wyrośnięci. Jestem w trzeciej gimnazjum i boję się. Strach strasznie mnie przeszywa. Nie boję się nauki, wczesnego wstawania i obowiązków. Boję się, że to co przeżyłam w mojej miejscowej podstawówce i gimnazjum za dziesięć miesięcy wyparuje. Boję się, że zapomnę o przyjaciołach, nauczycielach i tych dobrych chwilach. Boję się przyszłości, która zmieni całe moje życie!
+ Mój plan jest beznadziejny.
Ka.  
Autor: o

6 komentarzy:

  1. Lily3 września 2012 19:17

    Jak byłam w trzeciej gimnazjum to też się bałam. I nadal się boję. Nie mogę uwierzyć, że to tak szybko minęło. Praktycznie skończyło się dzieciństwo, czas zacząć intensywną pracę.

    OdpowiedzUsuń
  2. egoistycznaa3 września 2012 23:13

    Wspomnienia nigdy nie znikną, wykorzystaj ten ostatni rok! Ja trzecią klasę gimnazjum wspominam bardzo dobrze, wszyscy się ze sobą zżyliśmy, a teraz nawet sobie cześć nie mówimy, no ale to było 3 lata temu. :) Jak się postarasz, na pewno będzie lepiej. :* Z moją przyjaciółką z ławki przyjaźnię się do teraz i nie żałuję ani sekundy spędzonej z nią. :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Allison4 września 2012 20:01

    Taka jest już kolej rzeczy, że trzeba kiedyś opuścić szkołę. Na początku będzie się tęsknić, to normalne, ale z czasem jest lepiej. Zresztą pojawia się tyle innych spraw, że o tamtych nie ma się czasu myśleć.

    OdpowiedzUsuń
  4. kruchescianyszczescia5 września 2012 23:31

    Okres szkoły to mimo wszystko najlepszy okres w naszym życiu.
    Ludzie i zdarzenia nie znikną, będą dalej w naszym sercu. Wystarczy czasem powspominać ;)

    Plan jaki by nie był i tak będzie do dupy ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Sooki6 września 2012 16:06

    Pielęgnowane marzenia nigdy nie zanikają.W momencie opuszczania gimnazjum czułam niesamowity smutek,że coś dobrego się skończyło.Teraz po dwóch latach widzę,że gimnazjum było o wiele lepsze niż liceum(mówię tu wyłącznie o ludziach,klasie).Także ciesz się póki możesz;)
    Oczywiście,nic na siłę bo ja już tą siłę straciłam.

    OdpowiedzUsuń
  6. migotka6 września 2012 19:00

    Tak to już jest, że będąc w gimnazjum nie chcemy szkoły średniej, a będąc w szkole średniej nie chcemy studiów i tego co będzie dalej. Zaczynając liceum bardzo mocno chciałam wrócić do czasów gimnazjum, mimo iż uważam, że to najgorszy okres w życiu młodego człowieka. Teraz chciałabym znowu być w liceum. Taki już jest człowiek, najpierw się boi, potem przyzwyczaja, tęskni i wspomina. A właśnie ta możliwość wspominania jest najpiękniejsza i daje największą radość.

    OdpowiedzUsuń

Subskrybuj: Komentarze do posta (Atom)